728061910713421

Hoe vaak heb ik dat wel niet te horen gekregen. Een wel bedoeld advies, zonder gebruiksaanwijzing.

Op veel probleemgebieden kreeg ik dit advies. Het loslaten van mijn vader zijn dood, de nare ervaringen in mijn jeugd, in mijn jonge volwassenheid. Ik moest het allemaal loslaten.

Maar hoe dan? Ik kon toch niet gaan doen alsof het nooit had plaatsgevonden terwijl de emoties nog door mijn lichaam gierden.           En daarna de alcohol en/of drugs.

Daar diende mijn verslaving voor, om de emotionele pijn in mijn leven te verdoven en de realiteit van mijn dagelijks bestaan leefbaar maken of houden. Want de realiteit van mijn dagelijks leven, riep ook genoeg emoties op die ik niet wilde ervaren.

Voor veel verslavingen is dit de crux van het verhaal. De realiteit niet kunnen loslaten want als je de realiteit loslaat dan lijkt het alsof je akkoord gaat met wat je is overkomen. En dan zou je moeten toegeven dat je op enig moment niet de controle in je leven had, maar een ander of een situatie. Helaas wordt dat in onze maatschappij als een falen gezien, en word je weer overspoeld met negatieve oordelen.

Achter het advies “loslaten” gaat iets anders schuil.

Ik was zeven jaar toen mijn vader stierf, en dat heeft een grote impact gehad op mij. Zeven jaar, en in je beleving weet je vader alles en is je grote held. En hij bleef mijn held.

Alles wat er na zijn dood gebeurde, kon alleen maar gebeuren omdat hij er niet meer was (in mijn beleving) Die andere man, heeft nooit ook maar in de schaduw van mijn vader kunnen staan.

Veel van wat in de jaren na mijn vader zijn dood gebeurde, had ook een negatieve invloed op mijn functioneren en ontwikkeling als kind. Ik was niet schuldig aan de vernederingen en kleineringen die later hebben plaatsgevonden en van mij een gekwetst persoon maakten met een heel negatief zelfbeeld.

Doordat ik vasthield, en niet losliet hield ik mijzelf gevangen in een negatief spiraal.

Ik was in een groot gevecht met de realiteit beland. Zolang ik die maar bevocht, dan was ik niet schuldig aan wat in mijn leven was gebeurd. En dat mogelijk schuldig zijn is een grote vergissing.

25 jaar heb ik geworsteld met de dood van mijn vader. In 2003 gebeurde iets wat ik zelf in gang had gezet maar het effect ervan niet had bedacht. Samen met een paar familieleden hebben we een bloemstuk op mijn vader zijn graf gelegd, ter gedenking.

Toen is er iets gebeurd bij mij. Ik kan alleen maar reconstrueren wat er vermoedelijk had plaatsgevonden. Door deze actie, heb ik onbewust geaccepteerd dat mijn vader was overleden en heb ik emotioneel afscheid genomen.

Toen kwam er ruimte om ook de rest te accepteren. De realiteit te accepteren van wat er gebeurd was en waar ik nog altijd mee worstelde. Zolang ik tegen alles vocht, vocht ik voor een jeugd (en misschien ook wel een toekomst) die er niet geweest was. En er ook nooit zou komen.

Nu, kijk ik met heel andere ogen naar mijn en het leven.

Mijn vader zijn dood, had ik nodig om de levenslessen mogelijk te maken waar ik van moest leren. Daar waar ik mij toen hij leefde gesteund voelde door mijn vader, moest ik leren om zelfstandig in het leven te staan (wat overigens niet betekend dat ik geen hulp zou mogen vragen)

De negatieve ervaringen moest ik ondergaan, om te leren mijzelf te waarderen. Om mij te prikkelen om mijzelf te blijven ontwikkelen. Hierin is er geen sprake van schuld of geen schuld.

Door tegen de realiteit te vechten deed ik dit op een negatieve wijze die niet constructief was. Door de realiteit te accepteren van wat er heeft plaatsgevonden, kon ik loslaten.

Doordat ik losliet, kon ik groeien.

Loslaten is een andere manier van zeggen dat je wat er gebeurt is niet kunt veranderen. Het wil niet zeggen dat je het ok vindt wat er heeft plaatsgevonden. Loslaten maakt energie vrij die je dan op een positieve manier kunt gebruiken om een realiteit te creëren die je wel wilt

Pin It on Pinterest

Share This