Negatieve Identificatie

Ik hoor het cliënten zeggen tegen mij ‘ik ging mijn diagnose leven’  Ik werd met borderline gediagnosticeerd, mijn omgeving ging mij zo behandelen en ik ging mij ernaar gedragen. Want ik ben een borderliner. Een dergelijk verhaal kreeg ik over verschillende diagnoses. De personen leefden hun negatieve diagnose. Laat het los.

Ik leefde mijn diagnose

Ik herkende het. Want ik kreeg ook een etiket op mij, verslaafde, een junk. Wat ben ik dat gaan leven. Want he, ik ben een verslaafde, ik was slachtoffer en ik had geen discipline. Het lag aan mij genen. En er waren geen grenzen meer in mijn gebruik en gedrag. Die nacht dat ik met mijn hoofd in een urinoir van discotheek de It eindigde, want ik had ongedisciplineerd een pilletje te veel genomen, met een over dosis tot gevolg was wel één van mijn dieptepunten.       Ja, ik leefde mijn verslaafd zijn

De mentale gevangenis.

Het leven van mijn diagnose, gaf een probleem. Het maakte het “onomkeerbaar”  Het gaf mij het gevoel een strijd te leveren die niet te winnen was. Waarom zou ik die dan strijden? (Ok, daar zijn veel argumenten voor) omdat een gevoel van hopeloosheid mij bevatte, ging ik die strijd dan ook niet aan. Mijn diagnose werd een mentale gevangenis.

Het oude denken, geeft ongewenste resultaten.

Toen ik naar de AA ging, voelde ik grote afkeer om mijzelf als “verslaafde” neer te zetten. Het schuurde in mij.  Dat ik op dit gebied een groot probleem had, was mij al jaren duidelijk. Dat probleem ontkende ik ook niet. Daarvoor had ik al meermaals hulp gevraagd.                                                                                                                                                                  We zien op meer gebieden dat negatief identificeren, juist dat meebrengt wat benoemd word.                                     Naast diagnoses gaan leven, jezelf identificeren als dusdanig (bewust of onbewust) Het “onhandelbare kind”, dat zich precies zo gedraagt. onhandelbaar.  Het kind dat niet kan leren (zoals ik was), dat ook inderdaad niet veel aan school doet. Want he, verspilde moeite.

Het probleem oplossen

Als je jezelf niet meer identificeert met de diagnose, dan kun je op een afstand ernaar kijken. Op het moment dat je gaat denken in termen als “ik ben niet een verslaafde, ik doe een verslaving’ dan kun je er afstand van nemen.    Wanneer je een verslaving doet, kun je kijken waarom. De achterliggende emotie onderzoeken. Wat brengt dat  verslavingsgedrag  mij? Op het moment, dat je jezelf niet identificeert als verslaafde maar als mens met verslavingsproblematiek, ontstaat er ruimte. Dan ontstaan er opties.

Het loslaten.

Wanneer ik dit loslaat, kan ik ander gedrag aanleren. Als ik dit loslaat, kan mijn eigen ik naar voren komen. Als Ik mij niet richt op “ik wil geen verslaafde zijn” maar mijzelf richt op wat ik Wel wil,  dan gaat de energie naar het  laatste. Het universum kent geen worden als Niet en Geen. Wat ik wel wil, kan ik vormgeven.

Pin It on Pinterest

Share This