728061910713421

Het Rat park onderzoek

Het is niet het middel wat tot verslaving leidt was het idee dat leidde tot het Rat park onderzoek. Dit was een onderzoek waarbij het “verslavingsgedrag” van ratten werd onderzocht. Lange tijd was er binnen de wetenschap het idee dat het verslavende middel de oorzaak is van een verslaving. Zolang de verslaafde niet in contact zou komen met het middel, zou er geen verslavingsproblematiek zijn. Dit idee werd mede gestaafd door onderzoek bij ratten. Ze werden in een kooi geplaatst en kregen de keuze uit twee flessen. Een fles met gewoon water, en een fles met morfine erin. Hier was ook wat zoetigheid aan toegevoegd om de smaak van de morfine te maskeren.Uit deze onderzoeken kwam al snel naar voren dat de ratten een grote voorkeur hadden voor de fles met morfine. Ze dronken hier graag, en veel van en waren binnen enkele weken dood.

Dr. Bruce Alexander

In de jaren zeventig kwam dr. Bruce Alexander met kritiek op deze onderzoeken en stelde een aanpassing voor. Zijn grootste punt van kritiek was dat de kooien in niets op de natuurlijke habitat van de ratten leek. Hier had hij al het idee dat de omgeving (mede) van invloed was op het gedrag van de ratten. Dus, Dr. Bruce Alexander ontwierp Rat park. Rat park was het walhalla voor de ratten. Er was eten, drinken, speelgoed om mee te spelen, vriendjes en vriendinnetjes. Kortom een sociaal leven. Ook was er hier een fles met morfine. Dr. Alexander gebruikte verschillende groepen ratten, ter controle.

CC, was een groep die in kooien was geplaatst nadat ze van hun moeder gespeend waren;                                                    PP, was een groep die in rat park werd geplaatst nadat ze van hun moeder gespeend waren;   
CP, was een groep ratten die na 65 dagen uit de kooien in rat park werden geplaatst;
PC, was een groep ratten die na 65 dagen rat park in kooien werden geplaatst.

Wat deden de ratten?

De ratten in de groepen CC en PC gingen bijna direct aan de morfine, waarbij ze 19 keer meer dronken dan hun soortgenoten in Rat park. De ratten in Rat park dronken sporadisch van het water met morfine. Opvallend was hier de CP groep. Die dronken pas van de fles met morfine nadat deze meer was verdund en zoeter was geworden tot een punt waarop ze er net zoveel van dronken als in de kooien waar ze daarvoor in gezeten hebben. Ze wilden het zoete water, zolang het hun sociale interactie niet verstoorde.Nadat het met morfine aangelengde water met Naloxone was aangevuld, dit middel gaat het effect van opiaten tegen, begonnen de ratten in Rat park net zoveel uit die flessen te drinken als uit de fles met het gewone water.

Het heeft er dus veel van weg dat het de zoete smaak van het water was wat de ratten aantrok.In een andere test waren ratten in een kooi geplaatst, waarbij ze alleen maar met morfine aangelengd water konden drinken. Ze werden later in Rat park geplaatst en konden toen kiezen tussen gewoon water en water met morfine. Ze kozen zonder meer voor het gewone water.

Conclusie

Dr. Bruce Alexander concludeerde uit deze tests dat het middel op zichzelf niet tot een verslaving leidt. Als de keus er was, kozen de ratten voor het gewone water. Latere testen in andere onderzoeken lieten zien dat als muizen in een natuurlijke omgeving werden geplaatst het gebruik van cocaïne verminderde. Het verwijderen van die muizen uit hun natuurlijke omgeving zorgde juist weer voor een stijging van het cocaïne gebruik.Dit leidt natuurlijk vervolgens naar de vraag; als het middel niet tot de verslaving leidt wat is het dan wel dat tot een verslaving leidt?

Pin It on Pinterest

Share This